Αποτελεσματικότητα της τρισδιάστατης παρακολούθησης πολλαπλών αντικειμένων σε ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας: Μια πιλοτική δοκιμή

Να εξεταστεί εάν οι γνωστικές βασικές τιμές μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την ανίχνευση αλλαγών στη γνωστική λειτουργία σε ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση ανοιχτής καρδιάς.

16 ασθενείς που υποβλήθηκαν σε χειρουργική επέμβαση ανοιχτής καρδιάς (κατά μέσο όρο 60 ετών) ολοκλήρωσαν τις αξιολογήσεις NeuroTracker, Montreal Cognitive Assessment και Trails B σε 3 χρονικά σημεία: 1 έως 2 ημέρες πριν από την επέμβαση, κατά το εξιτήριο ή 1 εβδομάδα μετά την επέμβαση και 12 εβδομάδες μετά την επέμβαση.

Δεν εντοπίστηκαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των μετρήσεων κατά την έναρξη και μετά από 1 εβδομάδα/εξιτήριο σε όλες τις μετρήσεις. Οι ασθενείς βελτιώθηκαν σημαντικά από την 1η εβδομάδα/εξιτήριο έως τις 12 εβδομάδες στις βαθμολογίες κατά την έναρξη NeuroTracker . Μια παρόμοια αλλά μη σημαντική τάση διαπιστώθηκε στην αξιολόγηση γνωστικών λειτουργιών του Μόντρεαλ. Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι μετεγχειρητικές γνωστικές αλλαγές σε ασθενείς που υποβλήθηκαν σε καρδιοχειρουργική επέμβαση ήταν ανιχνεύσιμες χρησιμοποιώντας NeuroTrackerκαι ότι η μελλοντική έρευνα θα πρέπει να διερευνήσει εάν είναι χρησιμοποιήσιμο για την επανεκπαίδευση της γνωστικής λειτουργίας μετά από καρδιοχειρουργική επέμβαση.

Να αξιολογηθεί η δυνατότητα της αθλητικής προπόνησης όρασης να βελτιώσει την αντικειμενική και υποκειμενική οπτικοκινητική λειτουργία σε έναν ασθενή με χαμηλή όραση.

Μια 37χρονη γυναίκα με σύνδρομο Usher υποβλήθηκε σε ένα 14εβδομάδων πρόγραμμα προπόνησης αθλητικής όρασης με προ-μετά-γνωστικές αξιολογήσεις.

Ο ασθενής μπόρεσε να βελτιώσει τη χρήση των υπολειπόμενων οπτικών ικανοτήτων. Επιτεύχθηκε βελτίωση κατά 27 έως 31% στον συντονισμό χεριού-ματιού, μαζί με βελτίωση κατά 41% στην απόδοση NeuroTracker . Ο ασθενής ανέφερε επίσης υποκειμενικά σαφείς βελτιώσεις στις οπτικές ικανότητες. Ο ερευνητής κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η αθλητική προπόνηση όρασης μπορεί να μειώσει τον αντίκτυπο της μειωμένης οπτικής λειτουργίας και να βοηθήσει στις δραστηριότητες της καθημερινής ζωής.

Να διερευνηθούν τα γνωστικά χαρακτηριστικά ατόμων με αυτισμό σε σύγκριση με νευροτυπικά άτομα σε απόκριση σε διαφορετικά φορτία και ανατροφοδότηση NeuroTracker .

27 έφηβοι και ενήλικες με αυτισμό και 28 νευροτυπικοί έφηβοι και ενήλικες με ΔΑΦ ανέλαβαν την εκτέλεση NeuroTracker με χαμηλό φορτίο (παρακολούθηση 1 στόχου) και υψηλό φορτίο (παρακολούθηση 4 στόχων) σε δύο συνεδρίες εκπαίδευσης. Οι μισοί από τους συμμετέχοντες έλαβαν ανατροφοδότηση για κάθε δοκιμή και οι μισοί όχι.

‍

Παρόλο που οι συμμετέχοντες με αυτισμό σημείωσαν χαμηλότερη βαθμολογία από τους νευροτυπικούς, οι συνεδρίες υψηλού φορτίου ήταν ανεκτές εξίσου σε σύγκριση με τις συνεδρίες χαμηλού φορτίου. Η ανατροφοδότηση βελτίωσε συνολικά την απόδοση NeuroTracker , εκτός από τους συμμετέχοντες με αυτισμό στις συνεδρίες υψηλού φορτίου. Οι συμμετέχοντες με αυτισμό που έλαβαν ανατροφοδότηση σημείωσαν καλύτερη βαθμολογία από τους νευροτυπικούς συμμετέχοντες χωρίς ανατροφοδότηση, αλλά μόνο στις συνεδρίες χαμηλού φορτίου. Τα αποτελέσματα υποδηλώνουν ότι τα άτομα με αυτισμό μπορούν να εκτελέσουν NeuroTracker σε διαφορετικά φορτία και ότι η ανατροφοδότηση βοηθά στην απόδοση σε χαμηλά επίπεδα δυσκολίας.

Να αξιολογηθούν οι επιπτώσεις της νυχτερινής εργασίας στη γνωστική απόδοση ειδικευόμενων ιατρών.

‍

Επιλέχθηκαν 44 γιατροί νυχτερινής βάρδιας στο Νοσοκομείο General de Mexico. 12 φοιτητές με ιατρικές σταδιοδρομίες σε ημερήσια βάρδια επιλέχθηκαν επίσης ως ομάδα ελέγχου.
Τα ερωτηματολόγια κατέγραψαν περιστατικά ή ατυχήματα που συνέβησαν κατά τη διάρκεια ή μετά από μια ημέρα εφημερίας. Κάθε γιατρός νυχτερινής βάρδιας ολοκλήρωσε μια βασική NeuroTracker (20 λεπτά), τόσο 24 ώρες πριν από μια νυχτερινή βάρδια εφημερίας όσο και στο τέλος της εφημερίας. Η ομάδα ελέγχου ολοκλήρωσε τις ίδιες βασικές εξετάσεις πριν και μετά από μια κανονική ημερήσια βάρδια εφημερίας. Αυτό επαναλήφθηκε ξανά και για τις δύο ομάδες.

‍

Το 75% των γιατρών ανέφεραν περιστατικά ή ατυχήματα κατά τη διάρκεια των νοσοκομειακών τους δραστηριοτήτων, τα οποία συνήθως σχετίζονταν με υπνηλία κατά τη διάρκεια της εργασίας σε βάρδιες. Τα αρχικά επίπεδα NeuroTracker πριν από τη νυχτερινή βάρδια ήταν σημαντικά χαμηλότερα από αυτά της ομάδας ελέγχου, γεγονός που υποδηλώνει ορισμένες αρνητικές μακροπρόθεσμες γνωστικές επιπτώσεις των καθηκόντων νυχτερινής βάρδιας. Τα αρχικά επίπεδα μετά τη βάρδια μειώθηκαν περαιτέρω σημαντικά (μείωση 25%), αποκαλύπτοντας βραχυπρόθεσμες αρνητικές επιπτώσεις των καθηκόντων νυχτερινής βάρδιας. Διαπιστώθηκαν βελτιώσεις στη γνωστική απόδοση από συνολικά 12 συνεδρίες NeuroTracker , υποδεικνύοντας ότι αυτές οι επιπτώσεις μπορούν να μετριαστούν εν μέρει με περαιτέρω εκπαίδευση NeuroTracker . Οι ερευνητές υπέδειξαν ότι το εύρημα υποστηρίζει την αξία της χρήσης τέτοιων γνωστικών αξιολογήσεων για την αξιολόγηση του ιατρικού προσωπικού και την ποιότητα της φροντίδας των ασθενών.

Να διερευνηθεί κατά πόσον η εκτέλεση ταυτόχρονων κινητικών και γνωστικών εργασιών ποικίλης πολυπλοκότητας επηρεάζει τους αντιληπτικούς-γνωστικούς τομείς σε υγιή παιδιά και νέους, με στόχο την καθιέρωση κανονιστικών βασικών επιπέδων διάσεισης διπλής εργασίας, τα οποία είναι πιο σχετικά από τα βασικά επίπεδα μονής εργασίας για τις καθημερινές δραστηριότητες.

‍

106 υγιή παιδιά και νέοι (5–18 ετών) που συμμετείχαν εκτέλεσαν κινητικές (σταθερότητα στάσης) και γνωστικές (NeuroTracker) εργασίες υπό συνθήκες μίας και δύο εργασιών. Η σταθερότητα στάσης μετρήθηκε κατά τη διάρκεια των εργασιών.

Η σταθερότητα της στάσης μειώθηκε υπό συνθήκες διπλής εργασίας, αλλά η προσοχή διατηρήθηκε ή βελτιώθηκε. Κατά συνέπεια, η προσοχή υπερίσχυσε του ελέγχου της στάσης κατά την ταυτόχρονη εκτέλεση εργασιών, καταδεικνύοντας την ικανότητα της μεθοδολογίας διπλής εργασίας να απομονώνει συγκεκριμένες διεργασίες. Αυτή η μελέτη παρέχει ένα κανονιστικό σύνολο δεδομένων που θα χρησιμοποιηθεί κατά την κλινική διαχείριση για τον εντοπισμό λειτουργικών ελλειμμάτων μετά από διάσειση και λειτουργεί ως σημείο εκκίνησης για την διερεύνηση πρωτοκόλλων διπλής εργασίας σε παιδιά και νέους μετά από διάσειση.

Αυτή η μελέτη σκοπιμότητας διερεύνησε τη βιωσιμότητα της εφαρμογής ενός προσαρμοστικού προγράμματος εκπαίδευσης NeuroTracker στην τάξη για εφήβους με εξαιρετικά χαμηλό IQ.

Είκοσι έξι έφηβοι ηλικίας μεταξύ 11 και 16 ετών με IQ με εξαιρετικά χαμηλές βαθμολογίες IQ βάσει Weschler ολοκλήρωσαν 45 εκπαιδευτικές συνεδρίες είτε στο NeuroTracker. Αξιολογήθηκαν τα ποσοστά στρατολόγησης και διατήρησης, καθώς και η προσήλωση στο πρόγραμμα. Το 42% των συμμετεχόντων παρουσίασε διάγνωση διαταραχής του φάσματος του αυτισμού (ASD), το 15% είχε διάγνωση διαταραχής ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας (ADHD) και το 11% είχε σύνδρομο Down.

‍

Το 100% όλων των συμμετεχόντων που πληρούσαν τα κριτήρια ένταξης ολοκλήρωσαν όλα τα στάδια της μελέτης, από την αρχική αξιολόγηση έως τις αξιολογήσεις μετά την παρέμβαση. Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι τα αποτελέσματα υποδηλώνουν ότι η εφαρμογή NeuroTracker ως παρέμβασης στην τάξη είναι εφικτή σε αυτόν τον πληθυσμό.