Γιατί τα παιδιά με ΔΕΠΥ τα καταφέρνουν στο σχολείο και μετά διαλύονται στο σπίτι

Πολλοί γονείς παρατηρούν ένα περίεργο μοτίβο: το παιδί τους φαίνεται καλά στο σχολείο, αλλά λιώνει στο σπίτι. Οι δάσκαλοι μπορεί ακόμη και να πουν: «Δεν βλέπω τη ΔΕΠΥ που περιγράφετε».

Αυτό δεν σημαίνει ότι το παιδί σας «προσποιείται». Σημαίνει ότι εργάζεται πολύ σκληρά για να το κρατήσει σε εγρήγορση — και η κρίση έρχεται μόλις είναι ασφαλές.

Γιατί τα παιδιά με ΔΕΠΥ «σώζουν τη συντριβή» για το σπίτι

1. Μάσκα για να ταιριάζει

Τα παιδιά με ΔΕΠΥ συχνά συγκαλύπτουν τους αγώνες τους δημόσια. Αντιγράφουν τους συνομηλίκους τους, καταστέλλουν τις παρορμήσεις τους και προσπαθούν να «ενεργούν φυσιολογικά».

2. Η συνεχής αυτορρύθμιση κοστίζει ενέργεια

Η διατήρηση της προσοχής, η τήρηση των κανόνων και η αντίσταση στους περισπασμούς στο σχολείο απαιτούν τεράστια προσπάθεια. Μέχρι να γυρίσουν σπίτι, οι νοητικοί τους πόροι έχουν εξαντληθεί.

3. Το σπίτι είναι ασφαλές για απελευθέρωση

Τα παιδιά ξέρουν ότι οι γονείς θα τα αγαπούν άνευ όρων. Το σπίτι γίνεται ο ασφαλής χώρος όπου ξεχύνονται τα συσσωρευμένα συναισθήματα.

Πώς μπορούν οι γονείς να υποστηρίξουν τις καταρρεύσεις μετά το σχολείο

Στρατηγική 1: Δημιουργήστε μια Τελετουργία Μετάβασης

Δώστε στα παιδιά χώρο να χαλαρώσουν πριν κάνουν ερωτήσεις ή δώσουν οδηγίες. Παραδείγματα:

• Ήσυχη ώρα για σνακ
• 15 λεπτά παιχνιδιού χωρίς οθόνη
• Ακούγοντας χαλαρωτική μουσική

Αυτό τους βοηθά να κάνουν επαναφορά από τη «λειτουργία σχολείου» στη «λειτουργία σπιτιού»

Στρατηγική 2: Ομαλοποίηση της Κατάρρευσης

Καθησυχάστε το παιδί σας: «Είναι εντάξει να νιώθει κουρασμένο ή αναστατωμένο όταν γυρίζει σπίτι». Η επικύρωση της εμπειρίας του μειώνει την ντροπή και ενισχύει την εμπιστοσύνη.

Στρατηγική 3: Δημιουργήστε εργαλεία αντιμετώπισης με την πάροδο του χρόνου

Οι καταρρεύσεις είναι σημάδια, όχι ανυπακοή. Με την πάροδο του χρόνου, τα παιδιά μπορούν να μάθουν:

• Τεχνικές αναπνοής και γείωσης
• Καταγραφή σε ημερολόγιο ή σχεδίαση συναισθημάτων
• Εκπαίδευση προσοχής για τη βελτίωση της συναισθηματικής ρύθμισης και της ανθεκτικότητας

Η υποστήριξη της ανάπτυξης δεξιοτήτων μειώνει την ένταση και τη συχνότητα των τροχαίων ατυχημάτων.

Τελικές Σκέψεις

Όταν τα παιδιά με ΔΕΠΥ τα καταφέρνουν όλη μέρα, η κατάρρευση στο σπίτι δεν είναι αποτυχία - είναι μια ανακούφιση. Με κατανόηση, ρουτίνες και εργαλεία, οι γονείς μπορούν να μετατρέψουν τα τραύματα μετά το σχολείο σε ευκαιρίες για ανάπτυξη.

Συχνές ερωτήσεις

Ε: Γιατί το παιδί μου λιώνει μόνο στο σπίτι, όχι στο σχολείο;
Α: Επειδή το σπίτι είναι ασφαλές. Τα παιδιά συχνά χρησιμοποιούν όλη τους την ενέργεια για να καλύψουν τη ΔΕΠΥ στο σχολείο και στη συνέχεια απελευθερώνουν τα συναισθήματά τους μόλις νιώσουν ασφάλεια.

Ε: Πρέπει να τιμωρώ τα άτομα που βιώνουν εκρήξεις ψυχικής υγείας μετά το σχολείο;
Α: Όχι. Η τιμωρία προσθέτει άγχος. Αντ' αυτού, επικεντρωθείτε σε ρουτίνες αποσυμπίεσης και στην επικύρωση των συναισθημάτων τους.

Ε: Μπορεί αυτό το μοτίβο να βελτιωθεί με την εκπαίδευση;
Α: Ναι. Η έρευνα δείχνει ότι τόσο οι συμπεριφορικές στρατηγικές όσο και η γνωστική εκπαίδευση μπορούν να ενισχύσουν την ανθεκτικότητα και να μειώσουν τη συναισθηματική υπερφόρτωση.

Ε: Αυτό σημαίνει ότι ο δάσκαλος δεν βλέπει το «πραγματικό» παιδί;
Α: Οι δάσκαλοι βλέπουν τη μία πλευρά. Στο σπίτι βλέπετε την πλήρη εικόνα, συμπεριλαμβανομένων των σημείων όπου φαίνεται η ένταση. Και οι δύο οπτικές γωνίες είναι έγκυρες.

Αναφορές

• Barkley, RA (2015). Η συναισθηματική δυσρύθμιση είναι ένα βασικό συστατικό της ΔΕΠΥ. Journal of ADHD and Related Disorders, 3(1), 5–37.
• Craig, F., Margari, F., Legrottaglie, AR, Palumbi, R., de Giambattista, C., & Margari, L. (2016). Μια ανασκόπηση των ελλειμμάτων εκτελεστικής λειτουργίας στη διαταραχή του φάσματος του αυτισμού και στη διαταραχή ελλειμματικής προσοχής/υπερκινητικότητας. Neuropsychiatric Disease and Treatment, 12, 1191–1202.
• Kern, L., DuPaul, GJ, Volpe, RJ, Sokol, NG, Lutz, JG, Arbolino, LA, … & VanBrakle, J. (2015). Πολυκεντρική αξιολόγηση του σχεδίου υποστήριξης συμπεριφοράς του παιδιού. School Psychology Quarterly, 30(1), 15–31.

Σημείωση Διασταυρούμενης Δημοσίευσης

Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στο Breakthrough ADHD και αναδημοσιεύεται εδώ κατόπιν αδείας.