Καλώς ορίσατε στις Υπηρεσίες Έρευνας και Στρατηγικής στους σημερινούς γρήγορους ρυθμούς.

Ένα από τα πράγματα που αγαπώ στην αεροπορία είναι ότι υπάρχει πάντα κάτι νέο να μάθεις. Μπορείς να έχεις χιλιάδες ώρες εμπειρίας πτήσης και να αντιμετωπίζεις καταστάσεις που σε προκαλούν, σε διδάσκουν κάτι ή αλλάζουν τον τρόπο που προσεγγίζεις την επόμενη πτήση σου.
Ξεκίνησα τη δική μου εκπαίδευση πιλότων στα 50, λίγο αργότερα στη ζωή μου από ό,τι πολλοί πιλότοι. Ίσως εξαιτίας αυτού, έχω σκεφτεί αρκετά τι σημαίνει να συνεχίζουμε να πετάμε καθώς μεγαλώνουμε.
Για κάποιον που έχει αφιερώσει δεκαετίες στην ανάπτυξη των δεξιοτήτων του, η πτήση μπορεί να γίνει ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής. Δεν πρόκειται απλώς για τη μετάβαση από το ένα αεροδρόμιο στο άλλο. Είναι η ανεξαρτησία, η πρόκληση, η απόλαυση και η ικανοποίηση του να κάνεις κάτι που απαιτεί γνήσια δεξιότητα και κρίση.
Φυσικά, οι περισσότεροι από εμάς θέλουμε να διατηρήσουμε αυτήν την ικανότητα για όσο το δυνατόν περισσότερο. Πώς όμως ξέρουμε αν διατηρούμε τις ικανότητες που χρειαζόμαστε και ποιος είναι ο ρόλος όλης αυτής της συσσωρευμένης εμπειρίας;

Υπάρχει κάτι το συναρπαστικό στο να βλέπεις έναν έμπειρο πιλότο να χειρίζεται μια κατάσταση που μπορεί να φαίνεται αφόρητη σε κάποιον σχετικά νέο στις πτήσεις.
Ένας πιο έμπειρος πιλότος μπορεί να αναγνωρίσει ένα εξελισσόμενο πρόβλημα νωρίτερα, να γνωρίζει ποιες πληροφορίες έχουν τη μεγαλύτερη σημασία και να έχει μια σαφέστερη κατανόηση των διαθέσιμων επιλογών. Οι οικείες διαδικασίες γίνονται πιο φυσικές, αφήνοντας την προσοχή διαθέσιμη για άλλες απαιτήσεις.
Αυτό είναι ένα σημαντικό πλεονέκτημα, επειδή η πτήση δεν αφορά μόνο την γρήγορη αντίδραση. Αφορά επίσης την πρόβλεψη του τι είναι πιθανό να συμβεί στη συνέχεια και την αποφυγή καταστάσεων που γίνονται άσκοπα δύσκολες.
Η έρευνα υποστηρίζει την αξία της εμπειρογνωμοσύνης στον τομέα της αεροπορίας.
Μια μελέτη του 2007 που δημοσιεύτηκε στο Neurology παρακολούθησε 118 πιλότους γενικής αεροπορίας ηλικίας 40 έως 69 ετών για τρία χρόνια. Οι ερευνητές αξιολόγησαν την απόδοση σε έναν προσομοιωτή πτήσης, συμπεριλαμβανομένων των επικοινωνιών ATC, της αποφυγής κυκλοφορίας, της παρακολούθησης οργάνων και των προσεγγίσεων.
Οι πιλότοι με πιο προηγμένα προσόντα στην αεροπορία γενικά είχαν καλύτερες επιδόσεις και εμφάνισαν μικρότερη επιδείνωση στις συνολικές βαθμολογίες τους στον προσομοιωτή κατά την περίοδο της μελέτης.
Αυτό που βρίσκω ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι ότι η εμπειρογνωμοσύνη ήταν πιο κατατοπιστική από την απλή καταμέτρηση των συσσωρευμένων ωρών πτήσης. Υπάρχει διαφορά μεταξύ του να έχεις πετάξει πολύ και του να έχεις αναπτύξει ένα ευρύτερο φάσμα δεξιοτήτων μέσω απαιτητικής εκπαίδευσης και εμπειρίας.
Αυτό φαίνεται πολύ σχετικό με τον τρόπο που σκεφτόμαστε για το πώς να παραμένουμε ικανοί ως πιλότοι. Η εμπειρία που έχουμε συσσωρεύσει είναι πολύτιμη, αλλά η συνεχής ανάπτυξή της μπορεί να είναι εξίσου σημαντική.
Φυσικά, η εμπειρία δεν σημαίνει ότι η ηλικία δεν έχει σημασία.
Η πτήση απαιτεί να σχεδιάζουμε λεπτομερώς, να επεξεργαζόμαστε πληροφορίες, να διατηρούμε επίγνωση της κατάστασης, να θυμόμαστε οδηγίες, να παρακολουθούμε τα όργανα και να λαμβάνουμε αποφάσεις όσο οι συνθήκες συνεχίζουν να αλλάζουν.
Ορισμένες από τις γνωστικές ικανότητες που υποστηρίζουν αυτές τις δραστηριότητες μπορούν να αλλάξουν καθώς μεγαλώνουμε. Η ταχύτητα επεξεργασίας, η προσοχή και οι εκτελεστικές λειτουργίες —οι ικανότητες που εμπλέκονται στην οργάνωση πληροφοριών, στην εναλλαγή μεταξύ απαιτήσεων και στον έλεγχο αποφάσεων— είναι ιδιαίτερα σημαντικές.
Αλλά αυτές οι αλλαγές δεν συμβαίνουν ομοιόμορφα και δεν μεταφράζονται αυτόματα στις ίδιες επιπτώσεις στην απόδοση πτήσης.
Μια διαχρονική μελέτη του 2011 σε αεροπόρους διαπίστωσε ότι οι μετρήσεις της ταχύτητας επεξεργασίας και της εκτελεστικής λειτουργίας βοήθησαν στην πρόβλεψη της απόδοσης των πιλότων στις αξιολογήσεις προσομοιωτών με την πάροδο του χρόνου. Η αεροπορική εξειδίκευση παρέμεινε σημαντική, αλλά δεν ήταν ο μόνος παράγοντας που επηρέαζε την απόδοση.
Μια άλλη μελέτη που εξέταζε τη λήψη αποφάσεων στην αεροπορία και τον έλεγχο πτήσης διαπίστωσε μια παρόμοια πολύπλοκη σχέση. Στην οποία συμμετείχαν 72 πιλότοι με πιστοποίηση οργάνων, οι ερευνητές εξέτασαν τη λήψη αποφάσεων και τον έλεγχο του αεροσκάφους σε προσομοιωμένες προσεγγίσεις και μοτίβα κράτησης. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία πιλότοι ήταν πιο πιθανό να επιλέξουν να προσγειωθούν όταν η ορατότητα ήταν ανεπαρκής, ενώ τα υψηλότερα επίπεδα εμπειρογνωμοσύνης στην αεροπορία βοήθησαν στην αντιστάθμιση των διαφορών που σχετίζονται με την ηλικία στον έλεγχο του μοτίβων κράτησης. Είναι μια ενδιαφέρουσα διάκριση: η εμπειρία μπορεί να βοηθήσει στη διατήρηση ορισμένων πτήσεων χωρίς απαραίτητα να προστατεύει κάθε πτυχή της κρίσης υπό δύσκολες συνθήκες.
Σκεφτείτε τις απαιτήσεις μιας πτήσης σε ένα άγνωστο αεροδρόμιο με πολύπλοκο εναέριο χώρο, της λήψης τροποποιημένων οδηγιών από τον έλεγχο εναέριας κυκλοφορίας ή της εκμάθησης ενός ενημερωμένου συστήματος αεροηλεκτρονικής. Η εμπειρία μπορεί να σας βοηθήσει να αναγνωρίσετε τι είναι σημαντικό, αλλά εξακολουθείτε να χρειάζεστε επαρκή προσοχή και ευελιξία για να διαχειριστείτε τις πληροφορίες που φτάνουν σε πραγματικό χρόνο.
Ένας έμπειρος πιλότος μπορεί να έχει εξαιρετική κρίση, ενώ παράλληλα να βρίσκει ορισμένες απαιτήσεις επεξεργασίας πληροφοριών πιο δύσκολες από ό,τι παλιά. Ομοίως, ένας πιλότος που μεγαλώνει μπορεί να συνεχίσει να αποδίδει εξαιρετικά καλά χάρη στις γνώσεις, την επάρκεια και τις καθιερωμένες συνήθειές του.
Ο στόχος θα πρέπει να είναι η κατανόηση του ατόμου και όχι η διατύπωση υποθέσεων που βασίζονται απλώς στην ηλικία.

Νομίζω ότι ένα από τα καλύτερα πράγματα που μπορούν να κάνουν οι πιλότοι καθώς μεγαλώνουν είναι να αντισταθούν στον πειρασμό να βασίζονται εξ ολοκλήρου σε αυτά που ήδη γνωρίζουν.
Αυτή τη στιγμή επεκτείνω την εμπειρία μου στην πτήση μέσω πρόσθετης εκπαίδευσης, συμπεριλαμβανομένης της νυχτερινής μου ιδιότητας και της πτήσης με όργανα. Ένα από τα πράγματα που εκτιμώ στην εκπαίδευση είναι ότι σε εκθέτει σε νέες καταστάσεις και σε κάνει να εξασκείς δεξιότητες που μπορεί να μην αμφισβητηθούν κατά τη διάρκεια γνωστών τοπικών πτήσεων.
Μου αρέσει επίσης να πετάω με διαφορετικούς εκπαιδευτές. Ο καθένας έχει ελαφρώς διαφορετικές εμπειρίες και τρόπους να εξηγεί τα πράγματα, και περιστασιακά κάποιος θα αμφισβητήσει μια συνήθεια ή μια υπόθεση που έχεις εδώ και χρόνια.
Αυτό μπορεί να είναι εξαιρετικά πολύτιμο, ανεξάρτητα από την ηλικία.
Η επαναλαμβανόμενη εκπαίδευση και η προσομοίωση που βασίζεται σε σενάρια προσφέρουν παρόμοιες ευκαιρίες. Αντί να επαναλαμβάνουμε απλώς διαδικασίες που ήδη γνωρίζουμε, μπορούμε να εξασκηθούμε σε άγνωστες καταστάσεις, να βελτιώσουμε τη λήψη αποφάσεων και να εντοπίσουμε τομείς όπου η πρόσθετη εργασία θα βοηθούσε.
Υπάρχει μια άλλη πρακτική πτυχή που πιστεύω ότι αξίζει προσοχής: η προσαρμογή των προσωπικών μας ελάχιστων λειτουργικών απαιτήσεων.
Κάθε πιλότος θα πρέπει να κατανοεί τις συνθήκες που νιώθει άνετα να χειρίζεται. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει πλευρικούς ανέμους, ορατότητα, άγνωστα αεροδρόμια, δύσκολο έδαφος ή τη διάρκεια μιας συγκεκριμένης πτήσης.
Αυτά τα προσωπικά όρια δεν χρειάζεται να παραμένουν σταθερά σε όλη μας την πτητική ζωή. Μπορούμε να τα προσαρμόζουμε καθώς εξελίσσεται η εμπειρία μας, αλλάζει η ικανότητά μας ή οι απαιτήσεις μιας συγκεκριμένης πτήσης γίνονται πιο απαιτητικές.
Για παράδειγμα, η επιλογή μικρότερων πτήσεων σε ένα μεγαλύτερο ταξίδι, η πτήση με έναν άλλον εξειδικευμένο πιλότο ή η αποδοχή πιο γενναιόδωρων περιθωρίων λόγω καιρού μπορεί να έχει επιχειρησιακό νόημα.
Δεν βλέπω αυτές τις αποφάσεις ως παραίτηση από κάτι. Τις βλέπω ως παραδείγματα καλής κρίσης.
Παράλληλα με την πρακτική εξάσκηση, με ενδιαφέρει το κατά πόσον μπορούμε να αναπτύξουμε καλύτερη κατανόηση της γνωστικής μας απόδοσης με την πάροδο του χρόνου.
Οι πιλότοι ήδη καταβάλλουν σημαντικές προσπάθειες στη συντήρηση των αεροσκαφών τους, στην ενημέρωση του εξοπλισμού και στη διατήρηση των προσόντων τους ενημερωμένων. Φαίνεται λογικό να επιδεικνύουν ένα εξίσου προληπτικό ενδιαφέρον για τις ανθρώπινες δυνατότητες που εμπλέκονται στην πτήση.
Μια τεχνολογία που έχω προσωπικά εξερευνήσει είναι NeuroTracker, μια εργασία αξιολόγησης και εκπαίδευσης οπτικής προσοχής που παρέχει επαναλήψιμες μετρήσεις απόδοσης υπό απαιτητικές συνθήκες παρακολούθησης. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι η δυνατότητα χρήσης δομημένων και γρήγορα επαναλήψιμων γνωστικών μέτρων για την καλύτερη κατανόηση των ατομικών προτύπων απόδοσης με την πάροδο του χρόνου, παράλληλα με την πρακτική εκπαίδευση στην αεροπορία και τις καθιερωμένες αξιολογήσεις.
Για να είναι χρήσιμη μια τέτοια προσέγγιση στην αεροπορία, οι μετρήσεις θα πρέπει να είναι αξιόπιστες, ερμηνεύσιμες και να σχετίζονται ουσιαστικά με τις απαιτήσεις που βιώνουν οι πιλότοι στο πιλοτήριο.
Είναι ένας τομέας που αξίζει να διερευνηθεί, ιδιαίτερα καθώς μαθαίνουμε περισσότερα για το πώς η γνωστική απόδοση, η συσσωρευμένη εμπειρία και η συνεχής εκπαίδευση αλληλεπιδρούν καθ' όλη τη διάρκεια της πτητικής μας ζωής.
Νομίζω ότι υπάρχει ένας θετικός τρόπος να προσεγγίσεις τη γήρανση ως πιλότος.
Δεν χρειάζεται να υποθέτουμε ότι το να μεγαλώνουμε σημαίνει ότι χάνουμε σταθερά την ικανότητα να κάνουμε κάτι που αγαπάμε. Ομοίως, δεν πρέπει να υποθέτουμε ότι τα χρόνια εμπειρίας μας προστατεύουν αυτόματα από κάθε αλλαγή στις δυνατότητές μας.
Η πιο χρήσιμη προσέγγιση είναι να διατηρούμε την περιέργειά μας για την απόδοσή μας, να συνεχίζουμε να αναπτύσσουμε τις δεξιότητές μας και να κάνουμε προσεκτικές προσαρμογές όταν οι περιστάσεις το απαιτούν.
Για μένα, η αεροπορία ανέκαθεν αφορούσε τη μάθηση, την άσκηση κρίσης και την ανάληψη ευθυνών. Αυτές οι ιδιότητες δεν χάνουν τη σημασία τους καθώς μεγαλώνουμε.
Τελικά, ο στόχος δεν είναι απλώς να συνεχίσουμε να πετάμε για όσο το δυνατόν περισσότερα χρόνια. Είναι να συνεχίσουμε να πετάμε καλά, με τις δεξιότητες, την επίγνωση και την κρίση που μας επιτρέπουν να συνεχίσουμε να απολαμβάνουμε την αεροπορία με ασφάλεια και αυτοπεποίθηση .
Καλώς ορίσατε στις Υπηρεσίες Έρευνας και Στρατηγικής στους σημερινούς γρήγορους ρυθμούς.

Οι πιλότοι ελέγχουν προσεκτικά τα αεροσκάφη τους, τον καιρό και τα σχέδια πτήσης πριν από την αναχώρηση. Πώς όμως αξιολογούν τη δική τους ετοιμότητα; Ο John McMahon διερευνά πώς η προσοχή, η κόπωση και οι προσωπικές συνθήκες μπορούν να επηρεάσουν την απόφαση για πτήση.

Αυτό το άρθρο διερευνά πώς οι απαιτήσεις της αεροπορίας απαιτούν την αναγνώριση της αλλαγής της πραγματικότητας, την ταχεία αναδιοργάνωση ώστε να συμβαδίζει με αυτήν, και να το κάνει αυτό χωρίς ποτέ να σταματήσει το κύριο καθήκον της πτήσης του αεροσκάφους.
Οι πιλότοι δεν ελέγχουν απλώς πού βρίσκεται το αεροσκάφος — προβλέπουν συνεχώς πού θα κατευθυνθεί στη συνέχεια. Αυτό το άρθρο διερευνά πώς η πρόβλεψη, η διαχείριση του φόρτου εργασίας και η επίγνωση της μελλοντικής κατάστασης βοηθούν τους πιλότους να παραμένουν μπροστά από το αεροσκάφος.