Καλώς ορίσατε στις Υπηρεσίες Έρευνας και Στρατηγικής στους σημερινούς γρήγορους ρυθμούς.
«Εξήγησε ολόκληρη την πλοκή ενός μυθιστορήματος σε πέντε λεπτά. Δεν μπορούσε να θυμηθεί τα τρία πράγματα που του ζήτησα να κάνει πριν από το σχολείο.»
Αυτό είναι ένα ενδεικτικό παράδειγμα, αλλά αποτυπώνει κάτι που ακούω συχνά από γονείς χαρισματικών παιδιών με ΔΕΠΥ. Το παιδί τους μπορεί να κατανοήσει σύνθετες ιδέες, να κάνει εξαιρετικά διορατικές ερωτήσεις ή να επιδείξει ικανότητες πολύ πέρα από την ηλικία του. Ωστόσο, το ίδιο παιδί μπορεί να δυσκολεύεται να ντυθεί εγκαίρως, να ακολουθήσει μια απλή ακολουθία οδηγιών ή να ξεκινήσει τις εργασίες για το σπίτι που είναι απόλυτα ικανό να ολοκληρώσει.
Για τους γονείς, η αντίφαση μπορεί να είναι εξαντλητική. Για τα παιδιά, μπορεί να προκαλέσει βαθιά σύγχυση.
Πώς γίνεται ένα παιδί να είναι τόσο ικανό και παρόλα αυτά να παλεύει με φαινομενικά απλά πράγματα;
Η απάντηση ξεκινά με μια σημαντική διάκριση: η νοητική ικανότητα και η εκτελεστική λειτουργία δεν είναι το ίδιο πράγμα.
Ένα χαρισματικό παιδί μπορεί να έχει εξαιρετικές ικανότητες συλλογισμού, ενώ παράλληλα αντιμετωπίζει γνήσιες δυσκολίες με τη ρύθμιση της προσοχής, την έναρξη εργασιών, την οργάνωση και την εναλλαγή μεταξύ δραστηριοτήτων.
Η κατανόηση αυτής της διαφοράς μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που ερμηνεύουμε τη συμπεριφορά του παιδιού — και τον τρόπο που το υποστηρίζουμε.
Το τηλεφώνημα από το σχολείο έρχεται ξανά. Μια οδηγία πρέπει να επαναληφθεί αρκετές φορές. Η εργασία για το σπίτι διαρκεί δύο ώρες για να ξεκινήσει, παρόλο που το παιδί καταλαβαίνει την ύλη.
Οι γονείς δοκιμάζουν υπενθυμίσεις, ενθάρρυνση, διαφορετικές ρουτίνες και μερικές φορές συνέπειες. Πολλοί έχουν ήδη συμβουλευτεί συμβούλους, ψυχολόγους, εργοθεραπευτές ή δασκάλους.
Παρόλα αυτά, οι ίδιες δυσκολίες συνεχίζουν να εμφανίζονται.
Με την πάροδο του χρόνου, οι καθημερινές προκλήσεις μπορούν να επηρεάσουν ολόκληρο το νοικοκυριό. Τα βράδια γίνονται διαπραγματεύσεις. Οι γονείς αρχίζουν να προσβλέπουν στην επόμενη δυσκολία. Ένα παιδί που κάποτε προσέγγιζε τη μάθηση με ενθουσιασμό μπορεί να γίνει ολοένα και πιο απρόθυμο να προσπαθήσει. Από την κλινική μου εμπειρία, ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια για τις οικογένειες είναι η αναντιστοιχία μεταξύ αυτού που γνωρίζουν ότι μπορεί να κάνει το παιδί τους και αυτού που βλέπουν να συμβαίνει καθημερινά.
Η νοημοσύνη του παιδιού είναι προφανής. Γιατί λοιπόν αυτή η νοημοσύνη δεν μεταφράζεται σε συνεπή απόδοση;
Η χαρισματικότητα και η ΔΕΠΥ μπορούν να συνυπάρχουν. Αυτό μερικές φορές περιγράφεται ως διπλή εξαίρεση, όπου ένα παιδί επιδεικνύει προηγμένες ικανότητες παράλληλα με μια νευροαναπτυξιακή πάθηση ή μαθησιακή δυσκολία.
Η χαρισματικότητα δεν ακυρώνει τη ΔΕΠΥ και η ΔΕΠΥ δεν ακυρώνει τη χαρισματικότητα. Ένα παιδί μπορεί να κατανοήσει μια περίπλοκη επιστημονική έννοια, αλλά να δυσκολεύεται να οργανώσει την τσάντα του. Μπορεί να αναπτύξει περίπλοκα επιχειρήματα, αλλά να ξεχνά τα βήματα που απαιτούνται για την ολοκλήρωση μιας συνηθισμένης εργασίας.
Αυτές οι δραστηριότητες θέτουν διαφορετικές απαιτήσεις στον εγκέφαλο.
Η συλλογιστική και η διανοητική ικανότητα μας βοηθούν να κατανοούμε πληροφορίες και να λύνουμε προβλήματα. Οι εκτελεστικές λειτουργίες μας βοηθούν να οργανώνουμε τη συμπεριφορά μας προς έναν στόχο, συμπεριλαμβανομένης της έναρξης ενεργειών, της διατήρησης της προσοχής, της διατήρησης οδηγιών κατά νου, της αναστολής των περισπασμών και της εναλλαγής μεταξύ εργασιών.
Το να κατανοείς τι πρέπει να γίνει είναι διαφορετικό από το να μπορείς να το κάνεις με συνέπεια.
Αυτή η διάκριση είναι ιδιαίτερα σημαντική όταν οι προηγμένες ικανότητες ενός παιδιού δημιουργούν προσδοκίες που οι καθημερινές του δεξιότητες αυτοδιαχείρισης δεν μπορούν να ικανοποιήσουν με αξιοπιστία.
Για πάνω από 20 χρόνια, εργάζομαι με τη νευροανάδραση και την εκπαίδευση του εγκεφάλου. Ένα μοτίβο που παρατηρώ συχνά σε χαρισματικά παιδιά με ΔΕΠΥ είναι η δυσκολία μετάβασης μεταξύ διαφορετικών νοητικών απαιτήσεων.
Μερικά παιδιά απορροφώνται βαθιά σε μια δραστηριότητα και δυσκολεύονται να αποσυνδεθούν. Άλλα δυσκολεύονται να ξεκινήσουν κάτι που τους φαίνεται επαναλαμβανόμενο ή αδιάφορο. Κάποια φαίνεται να παραμένουν νοητικά ενεργά πολύ μετά το τέλος μιας απαιτητικής δραστηριότητας.
Αυτές είναι κλινικές παρατηρήσεις και όχι χαρακτηριστικά που ισχύουν για κάθε χαρισματικό παιδί με ΔΕΠΥ.
Στη δουλειά μου, δίνω ιδιαίτερη προσοχή στο πώς ένα παιδί μετατοπίζει την προσοχή του, ανταποκρίνεται στις μεταβαλλόμενες απαιτήσεις και ηρεμεί μετά από περιόδους εμπλοκής.
Ένα παιδί μπορεί να είναι σε θέση να σκέφτεται γρήγορα και βαθιά χωρίς να έχει εξίσου ανεπτυγμένες δεξιότητες για να ρυθμίζει πότε και πώς κατευθύνεται αυτή η σκέψη.
Η προηγμένη ικανότητα είναι ένα πλεονέκτημα. Η ικανότητα κατεύθυνσης, μετατόπισης και ρύθμισης της προσοχής αποτελεί ξεχωριστή αναπτυξιακή πρόκληση.
Γι' αυτόν τον λόγο είμαι επιφυλακτικός ως προς την ερμηνεία αυτών των δυσκολιών απλώς ως προβλημάτων κινήτρων.
Ένα παιδί που δυσκολεύεται να ξεκινήσει μια εργασία δεν είναι απαραίτητα απρόθυμο να την κάνει. Η δυσκολία μπορεί να έγκειται στις διαδικασίες που απαιτούνται για να μετατραπεί η πρόθεση σε δράση.
Μία από τις μεγαλύτερες ανησυχίες μου δεν είναι κάποια ημιτελής εργασία ή κάποιο δύσκολο βράδυ. Είναι τι αρχίζει να πιστεύει ένα παιδί για τον εαυτό του.
Φανταστείτε να ακούτε επανειλημμένα ότι κάτι θα έπρεπε να είναι εύκολο επειδή είστε έξυπνοι, ενώ η δική σας εμπειρία σάς λέει ότι είναι ασυνήθιστα δύσκολο.
Τελικά, κάποια παιδιά αρχίζουν να αμφισβητούν τις ικανότητές τους. Άλλα σταματούν να επιχειρούν εργασίες που έχουν επανειλημμένα καταλήξει σε απογοήτευση.
Οι ψυχολόγοι περιγράφουν τη μαθημένη αδυναμία ως ένα μοτίβο στο οποίο οι επαναλαμβανόμενες εμπειρίες περιορισμένου ελέγχου μπορούν να μειώσουν το κίνητρο για προσπάθεια, ακόμη και όταν υπάρχουν ευκαιρίες για επιτυχία.
Δεν βιώνουν κάθε παιδί που αποφεύγει μια εργασία μαθημένη αδυναμία. Η αποφυγή μπορεί να έχει πολλές αιτίες, όπως άγχος, αβεβαιότητα, δυσκολία στην έναρξη δράσης ή προηγούμενες αρνητικές εμπειρίες. Αλλά στην κλινική μου εργασία, έχω δει πώς οι επαναλαμβανόμενες αναντιστοιχίες μεταξύ προσδοκιών και απόδοσης μπορούν να συμβάλουν στην αποδέσμευση.
Ένα παιδί που φαίνεται να μην νοιάζεται μπορεί στην πραγματικότητα να έχει αποθαρρυνθεί από επαναλαμβανόμενες εμπειρίες προσπάθειας χωρίς να επιτύχει το αναμενόμενο αποτέλεσμα.
Γι' αυτό έχει σημασία η εξήγηση.
Όταν τα παιδιά καταλαβαίνουν ότι οι δυσκολίες τους δεν ακυρώνουν τη νοημοσύνη τους, γίνεται ευκολότερο να τις προσεγγίσουν ως δεξιότητες και υποστηρικτικά μέσα για να εργαστούν, παρά ως προσωπικές αποτυχίες.
Τα χαρισματικά παιδιά με ΔΕΠΥ μπορούν να επωφεληθούν από διάφορες μορφές υποστήριξης, ανάλογα με τις ατομικές τους ανάγκες. Αυτές μπορεί να περιλαμβάνουν συμπεριφορικές παρεμβάσεις, γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία, εκπαίδευση γονέων, σχολικές προσαρμογές, οργανωτικές στρατηγικές και, όπου είναι απαραίτητο, φαρμακευτική αγωγή.
Τέτοιες προσεγγίσεις μπορούν να αντιμετωπίσουν διαφορετικές πτυχές της ΔΕΠΥ, συμπεριλαμβανομένης της συναισθηματικής και συμπεριφορικής ρύθμισης, της διαχείρισης εργασιών και της καθημερινής λειτουργίας.
Η πρόκληση δεν είναι ότι οι γνωστές προσεγγίσεις είναι εγγενώς ανεπαρκείς. Είναι ότι καμία μεμονωμένη παρέμβαση δεν αντιμετωπίζει κάθε δυσκολία που αντιμετωπίζει κάθε παιδί.
Ένα παιδί που κατανοεί τις σχολικές του εργασίες αλλά δεν μπορεί να τις ξεκινήσει μπορεί να χρειάζεται διαφορετικό συνδυασμό υποστήριξης από ένα παιδί του οποίου η κύρια δυσκολία είναι η διατήρηση της προσοχής, η διαχείριση του άγχους ή η μετάβαση μεταξύ δραστηριοτήτων.
Για τα χαρισματικά παιδιά, αυτή η εξατομίκευση είναι ιδιαίτερα σημαντική επειδή οι ισχυρές πνευματικές ικανότητες μπορούν μερικές φορές να κρύβουν περιοχές πραγματικής δυσκολίας. Στην κλινική μου προσέγγιση, εξετάζω επίσης πώς η νευροφυσιολογική ρύθμιση και η απόδοση σε δομημένες γνωστικές εργασίες εντάσσονται στην ευρύτερη εικόνα.
Δύο μέθοδοι με τις οποίες έχω εργαστεί είναι η νευροανάδραση και NeuroTrackerX.Στοχεύουν σε διαφορετικές πτυχές της εκπαίδευσης και θα πρέπει να γίνονται κατανοητές στο πλαίσιο των αντίστοιχων στοιχείων τους.
Η νευροανάδραση χρησιμοποιεί πληροφορίες σε πραγματικό χρόνο σχετικά με την εγκεφαλική δραστηριότητα για να παρέχει ανατροφοδότηση κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης.
Για παράδειγμα, ένα παιδί μπορεί να λάβει ένα οπτικό ή ακουστικό σήμα που σχετίζεται με συγκεκριμένα πρότυπα μετρούμενης εγκεφαλικής δραστηριότητας. Μέσω επαναλαμβανόμενων συνεδριών, ο στόχος είναι να βοηθηθεί το παιδί να μάθει να τροποποιεί αυτά τα πρότυπα.
Η υποκείμενη λογική είναι ότι η ανατροφοδότηση μπορεί να υποστηρίξει τη μάθηση για τη ρύθμιση πτυχών της εγκεφαλικής δραστηριότητας. Ωστόσο, η ικανότητα αλλαγής ενός μετρούμενου μοτίβου εγκεφαλικών κυμάτων δεν συνεπάγεται αυτόματα ότι τα συμπτώματα της ΔΕΠΥ ή η καθημερινή λειτουργία θα βελτιωθούν.
Η έρευνα σχετικά με τη νευροανάδραση για τη ΔΕΠΥ έχει οδηγήσει σε ανάμεικτα ευρήματα.
Μια μετα-ανάλυση από τον Van Doren και τους συνεργάτες του (2019) ανέφερε διαρκείς βελτιώσεις σε ορισμένες αξιολογήσεις συμπτωμάτων ΔΕΠΥ μετά από νευροανάδραση, συμπεριλαμβανομένων των αποτελεσμάτων παρακολούθησης.
Μια προηγούμενη μετα-ανάλυση από τον Cortese και τους συνεργάτες του (2016) διαπίστωσε βελτιώσεις στις αξιολογήσεις που έγιναν από άτομα που εμπλέκονται στενά με το θεραπευτικό περιβάλλον, αλλά όχι σημαντικές βελτιώσεις στις πιθανώς τυφλές αξιολογήσεις συμπτωμάτων ΔΕΠΥ.
Αυτές οι διαφορές είναι σημαντικές επειδή η ισχύς των αποδεικτικών στοιχείων εξαρτάται εν μέρει από τον τρόπο με τον οποίο μετρώνται τα αποτελέσματα και από το ποιος τα αξιολογεί.
Στην πρακτική μου, η νευροανάδραση είναι ένα στοιχείο που λαμβάνω υπόψη σε μια εξατομικευμένη προσέγγιση. Δεν τη θεωρώ ως διαγνωστικό εργαλείο ή μια καθολικά καθιερωμένη λύση για τη ΔΕΠΥ.
NeuroTrackerX χρησιμοποιεί μια τρισδιάστατη εργασία παρακολούθησης πολλαπλών αντικειμένων.
Ο συμμετέχων παρακολουθεί αρκετές κινούμενες σφαίρες, εντοπίζει καθορισμένους στόχους και τους ακολουθεί καθώς κινούνται ανάμεσα σε περισπασμούς. Η εργασία προσαρμόζει την ταχύτητά της ανάλογα με την απόδοση, δημιουργώντας μια προοδευτικά βαθμονομημένη πρόκληση αντιληπτικής-προσεκτικής προσέγγισης.
Η άσκηση θέτει απαιτήσεις σε κατανεμημένη προσοχή, οπτική παρακολούθηση και την ικανότητα διατήρησης των πληροφοριών-στόχων κατά τη διάρκεια της κίνησης. Σε αντίθεση με τη νευροανάδραση, NeuroTrackerX δεν παρέχει ανατροφοδότηση σχετικά με τη μετρούμενη δραστηριότητα των εγκεφαλικών κυμάτων. Μετρά την απόδοση σε μια καθορισμένη γνωστική εργασία.
Αυτή η διάκριση είναι σημαντική.
Σε μια τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη δοκιμή, οι Tullo και οι συνεργάτες του (2018) διερεύνησαν την εκπαίδευση τρισδιάστατης παρακολούθησης πολλαπλών αντικειμένων σε μαθητές ηλικίας 6-18 ετών με νευροαναπτυξιακές παθήσεις.
Μετά από πέντε εβδομάδες εκπαίδευσης, η ομάδα παρέμβασης παρουσίασε σημαντικές βελτιώσεις στις τυποποιημένες νευροψυχολογικές μετρήσεις της προσοχής, ενώ οι ομάδες ενεργού ελέγχου και συνήθους φροντίδας δεν παρουσίασαν καμία αλλαγή.
Αυτό παρέχει ορισμένες ενδείξεις ότι η εκπαίδευση σε μια τρισδιάστατη εργασία παρακολούθησης πολλαπλών αντικειμένων μπορεί να επιφέρει βελτιώσεις σε τουλάχιστον ορισμένες μετρήσεις προσοχής στον πληθυσμό που μελετήθηκε.
Ένα πρακτικό χαρακτηριστικό που εκτιμώ είναι η δυνατότητα παρακολούθησης της απόδοσης σε επαναλαμβανόμενες συνεδρίες.
Μία μόνο καλή ή κακή συνεδρία μας λέει σχετικά λίγα.
Με την πάροδο του χρόνου, μπορούμε να εξετάσουμε εάν η απόδοση ενός παιδιού βελτιώνεται, εάν τα αποτελέσματα γίνονται πιο συνεπή και πώς η απόδοση ποικίλλει μεταξύ των συνεδριών. Αυτό μπορεί να βοηθήσει στη δομή συζητήσεων σχετικά με τη συμμετοχή, τη μάθηση και τις ατομικές διαφορές.
Λαμβάνω υπόψη την εκτέλεση των καθηκόντων παράλληλα με αυτά που αναφέρουν οι γονείς, οι δάσκαλοι και το παιδί για τις καθημερινές τους εμπειρίες. Σκοπός είναι να δημιουργηθεί μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα και όχι να περιοριστεί η ανάπτυξη ενός παιδιού σε μία μόνο βαθμολογία.
Για τους γονείς, μια από τις πιο χρήσιμες αλλαγές είναι να σταματήσουν να αντιμετωπίζουν κάθε δυσκολία στην απόδοση ως απόδειξη ότι ένα παιδί δεν προσπαθεί αρκετά σκληρά.
Αντ' αυτού, σκεφτείτε τι πραγματικά απαιτεί η εργασία.
Κατανοεί το παιδί τις οδηγίες αλλά δυσκολεύεται να ξεκινήσει; Μήπως χάνει την αίσθηση πολλών βημάτων; Είναι ιδιαίτερα δύσκολη η μετάβαση από μια προτιμώμενη δραστηριότητα; Γίνεται μια εργασία πιο δύσκολη όταν αλλάζουν οι προσδοκίες ή οι συνθήκες;
Αυτές οι ερωτήσεις βοηθούν στον εντοπισμό του συγκεκριμένου σημείου στο οποίο μπορεί να χρειάζεται υποστήριξη. Οι πρακτικές στρατηγικές μπορεί να περιλαμβάνουν τη σαφήνεια του πρώτου βήματος, τη χρήση οπτικών υπενθυμίσεων, τον διαχωρισμό σύνθετων δραστηριοτήτων σε διαχειρίσιμες ακολουθίες, την παροχή προβλέψιμων ενδείξεων μετάβασης και την προσαρμογή των προσδοκιών ώστε να ταιριάζουν με τις αναπτυξιακές ανάγκες του παιδιού.
Η πρόοδος μπορεί επίσης να είναι άνιση.
Ένα παιδί μπορεί να ολοκληρώσει μια εργασία με επιτυχία τη μια μέρα και να δυσκολευτεί να την αντιμετωπίσει την επόμενη. Αυτό δεν σημαίνει αυτόματα ότι η μάθηση έχει χαθεί. Η προσοχή, ο ύπνος, η συναισθηματική κατάσταση, οι απαιτήσεις της εργασίας και οι περιβαλλοντικές συνθήκες μπορούν όλα να επηρεάσουν την απόδοση.
Η εξέταση των μοτίβων με την πάροδο του χρόνου είναι γενικά πιο κατατοπιστική από το να κρίνουμε τις ικανότητες ενός παιδιού από ένα δύσκολο απόγευμα.
Και όταν ένα παιδί δυσκολεύεται, αξίζει να θυμόμαστε ότι η συναισθηματική επιβεβαίωση και η πρακτική υποστήριξη μπορούν να λειτουργήσουν μαζί. Το να εξηγήσουμε γιατί κάτι είναι δύσκολο δεν εξαλείφει την πρόκληση, αλλά μπορεί να μειώσει την αίσθηση ότι το παιδί προσωπικά αποτυγχάνει.
Τα χαρισματικά παιδιά με ΔΕΠΥ μπορεί να βιώσουν ένα εντυπωσιακό χάσμα μεταξύ αυτού που κατανοούν και αυτού που καταφέρνουν να κάνουν με συνέπεια.
Αυτό το κενό δεν αποτελεί απαραίτητα αντίφαση. Αντικατοπτρίζει το γεγονός ότι η νοητική ικανότητα, η εκτελεστική λειτουργία και η αυτορρύθμιση είναι σχετικές αλλά διακριτές πτυχές της ανάπτυξης.
Σύμφωνα με την κλινική μου εμπειρία, η κατανόηση αυτής της διαφοράς αποτελεί συχνά ένα σημαντικό σημείο καμπής για τις οικογένειες.
Ο στόχος δεν είναι να κάνουμε ένα χαρισματικό παιδί να σκέφτεται πιο γρήγορα, να επιτυγχάνει περισσότερα ή να ικανοποιεί κάθε προσδοκία χωρίς δυσκολία. Είναι να κατανοήσουμε πού είναι ισχυρές οι ικανότητές του, πού η ρυθμιστική ή εκτελεστική λειτουργία δημιουργεί εμπόδια και ποιες μορφές υποστήριξης μπορούν να το βοηθήσουν να συμμετέχει με μεγαλύτερη επιτυχία στην καθημερινή ζωή.
Η νοημοσύνη ενός παιδιού μας λέει κάτι για τις δυνατότητές του. Δεν μας λέει πόσο εύκολα μπορεί να έχει πρόσβαση σε αυτές τις δυνατότητες σε κάθε περίσταση.
Η αναγνώριση της διαφοράς είναι ένα ουσιαστικό πρώτο βήμα.
Ναι. Οι ισχυρές ικανότητες συλλογισμού, οι προηγμένες γνώσεις και η ακαδημαϊκή επίδοση δεν αποκλείουν τη ΔΕΠΥ. Μερικά χαρισματικά παιδιά αντισταθμίζουν τις δυσκολίες στην εκτελεστική λειτουργία μέσω των πνευματικών δυνατοτήτων, αν και η διατήρηση αυτής της απόδοσης μπορεί να απαιτεί σημαντική προσπάθεια. Η αξιολόγηση της ΔΕΠΥ λαμβάνει υπόψη τα συμπτώματα, το αναπτυξιακό ιστορικό και τη λειτουργική βλάβη σε όλα τα σχετικά περιβάλλοντα, όχι μόνο τους ακαδημαϊκούς βαθμούς.
Η πλήξη, το χαμηλό κίνητρο και οι δυσκολίες που σχετίζονται με τη ΔΕΠΥ μπορεί μερικές φορές να μοιάζουν. Μια χρήσιμη διάκριση είναι το κατά πόσον οι δυσκολίες στην έναρξη, την προσοχή, την οργάνωση ή την παρακολούθηση εμφανίζονται επανειλημμένα σε διάφορες καταστάσεις, συμπεριλαμβανομένων των δραστηριοτήτων που το παιδί σκοπεύει ή θέλει να ολοκληρώσει. Καμία μεμονωμένη συμπεριφορά δεν καθορίζει την αιτία. Οι επίμονες ανησυχίες απαιτούν αξιολόγηση από έναν κατάλληλα καταρτισμένο επαγγελματία.
Η κατανόηση των οδηγιών βασίζεται εν μέρει στην κατανόηση και τη συλλογιστική. Η τήρησή τους απαιτεί επίσης λειτουργική μνήμη, προσοχή, αλληλουχία, έναρξη και παρακολούθηση. Ένα παιδί μπορεί να κατανοεί κάθε οδηγία, αλλά να δυσκολεύεται να συγκρατήσει και να εκτελέσει την αλληλουχία ανεξάρτητα.
Η μαθημένη αδυναμία αναφέρεται σε μειωμένες προσπάθειες επηρεασμού των αποτελεσμάτων μετά από επαναλαμβανόμενες εμπειρίες περιορισμένου ελέγχου. Ένα χαρισματικό παιδί που αγωνίζεται επανειλημμένα παρά το γεγονός ότι κατανοεί τι αναμένεται μπορεί να αποθαρρυνθεί ή να αποφύγει να προσπαθήσει. Ωστόσο, η αποφυγή από μόνη της δεν καθορίζει τη μαθημένη αδυναμία. Το άγχος, οι δυσκολίες στην εκτελεστική λειτουργία και άλλοι παράγοντες μπορεί επίσης να συμβάλλουν.
Η νευροανάδραση χρησιμοποιεί μετρούμενη εγκεφαλική δραστηριότητα για την παροχή ανατροφοδότησης σε πραγματικό χρόνο, με στόχο την εκπαίδευση πτυχών της αυτορρύθμισης. NeuroTrackerX χρησιμοποιεί μια προσαρμοστική οπτική άσκηση παρακολούθησης πολλαπλών αντικειμένων για να αμφισβητήσει και να μετρήσει την απόδοση της αντιληπτικής-προσεκτικής ικανότητας. Πρόκειται για διαφορετικές μεθόδους και τα στοιχεία για τη μία δεν θα πρέπει να θεωρούνται ότι αποδεικνύουν την αποτελεσματικότητα της άλλης.
Όχι απαραίτητα. Η βελτίωση στην εργασία καταδεικνύει μάθηση ή βελτιωμένη απόδοση υπό τις συνθήκες εκπαίδευσης. Η έρευνα έχει εντοπίσει βελτιώσεις σε ορισμένα μέτρα προσοχής μετά από εκπαίδευση παρακολούθησης πολλαπλών αντικειμένων, αλλά οι αλλαγές στα συμπτώματα ΔΕΠΥ, στη σχολική λειτουργία ή στην καθημερινή συμπεριφορά πρέπει να αξιολογούνται ξεχωριστά.
Η απόδοση εξαρτάται από κάτι περισσότερο από την υποκείμενη ικανότητα. Ο ύπνος, η συναισθηματική κατάσταση, οι απαιτήσεις των εργασιών, το περιβάλλον και η ρύθμιση της προσοχής μπορούν να επηρεάσουν την αποτελεσματικότητα της απόδοσης ενός παιδιού σε μια συγκεκριμένη ημέρα. Η εξέταση μακροπρόθεσμων προτύπων και της καθημερινής λειτουργίας είναι πιο κατατοπιστική από την ερμηνεία μεμονωμένων καλών ή κακών ημερών ως οριστικής ένδειξης προόδου ή οπισθοδρόμησης.
Cortese, S., Ferrin, M., Brandeis, D., et al. (2016). Νευροανάδραση για διαταραχή ελλειμματικής προσοχής/υπερκινητικότητας: Μετα-ανάλυση κλινικών και νευροψυχολογικών αποτελεσμάτων από τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές. Journal of the American Academy of Child & Adolescent Psychiatry, 55(6), 444–455.
https://doi.org/10.1016/j.jaac.2016.03.007
Tullo, D., Guy, J., Faubert, J., & Bertone, A. (2018). Η εκπαίδευση με ένα τρισδιάστατο παράδειγμα παρακολούθησης πολλαπλών αντικειμένων (3D-MOT) βελτιώνει την προσοχή σε μαθητές με νευροαναπτυξιακή πάθηση: Μια τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη δοκιμή. Developmental Science, 21(6), e12670.
https://doi.org/10.1111/desc.12670
Van Doren, J., Arns, M., Heinrich, H., Vollebregt, MA, Strehl, U., & Loo, SK (2019). Παρατεταμένες επιδράσεις της νευροανάδρασης στη ΔΕΠΥ: Μια συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση. European Child & Adolescent Psychiatry, 28(3), 293–305.
https://doi.org/10.1007/s00787-018-1121-4
Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στο BreakThroughADHD.com
Καλώς ορίσατε στις Υπηρεσίες Έρευνας και Στρατηγικής στους σημερινούς γρήγορους ρυθμούς.
Μάθετε πώς NeuroTracker υποστηρίζει την προσοχή, την ετοιμότητα μάθησης και την καθημερινή λειτουργικότητα για άτομα με ΔΕΠΥ.
Ανακαλύψτε πρακτικούς τρόπους για να βοηθήσετε το παιδί σας να παραμείνει οργανωμένο, να έχει κίνητρο και να έχει επιτυχία στο σχολείο.
Μάθετε γιατί η εξισορρόπηση του χρόνου μπροστά σε οθόνη και του χρόνου μελέτης δεν έχει να κάνει με την τελειότητα - έχει να κάνει με την πρόοδο.
NeuroTracker είναι ένα από τα πιο ευρέως ερευνημένα συστήματα γνωστικής εκπαίδευσης, που χρησιμοποιείται σε αθλήματα υψηλού επιπέδου, στρατιωτικούς και σε περιβάλλοντα ανθρώπινης απόδοσης παγκοσμίως. Βασισμένο σε 20 χρόνια έρευνας στη νευροεπιστήμη.